Monday, January 18, 2016

කපුටා සහ මොණරා



අපේ ජීවිත ගැන අපි කොහොමද හිතන් ඉන්නේ.. කවුරු හරි ඇවිත් ඔබෙන් ඇහුවොත් ඔබේ ජීවිතේ ගැන ඔබ තෘප්තිමත්ද කියලා ඔබේ පිළිතුර බොහෝ වෙලාවට " නෑ " යන වචනය නේද? නැත්නම් "ඔව්. එත්..."

 මම ඇහුවොත් ඒ ඇයි කියලා ඔබේ පිළිතුර මම දන්නවා. හුගක් දෙනාගේ පිළිතුර වෙන්නේ යම් දෙයක් ඔබට නැති කම නැත්නම් වෙන කාගේ හරි ලග තියන දෙයක් ඔබේ ගාව නැති කම. 

මේක හුගක් දෙනා අතර ජනප්‍රිය සංකල්පයක්. ඒ තමයි 
"මට නෑ සංකල්පය" ඒ සංකල්පය ඇති අය හැම විටම තමන් ගැන අඩු තක්සේරුවෙන්මයි සලකන්නේ.

  • අරය වගේ මට සල්ලි නෑනේ .. 
  • මම එච්චර දක්ෂ නෑ.. 
  • අපිට හරි ගියොත් ඉර අනිත් පැත්තෙන් පායයි. 
  • අපි දුප්පත්. අපිට උදව් කරන්න කවුරුත් නෑ..

මේ හේතු හින්දා ඔබ ඔබ ගැනම දුක් වෙනවා. අතිශය ශ්‍රේෂ්ට උත්තමයන් හැරෙන්නට මෙලොව වසන හුගක් මනුස්සයෝ යම් දෙයකින් තෘප්තිමත් කරන්න අමාරුයි.ගැහුණු පාර්ශවයේ මේ ගතිය පිරිමි පාර්ශවයට වඩා වැඩියි. ඔබ අද යම් තත්වයක ඉන්නවා නම් ඔබ බලන්නේ ඊට වඩා දෙයක් ලබා ගන්න. නැත්නම් වෙන කවුරු හරි ගාව තියන දෙයක් ගැන හිතලා හුල්ලන්න. තමන් ගැන , තමන් ඉන්න තත්වය, තමන්ට අයිති දේවල් ගැන හිතලා සතුටු වෙන්න පුළුවන් නම් ඔබේ ජීවිතය දැන් තියනවට වඩා සුන්දර වේවි,සරල වේවි

 හුගක් අය දන්නා මෙන්න මේ පුංචි කතාවත් මම මුලින් කිව්වා දේට ගැලපෙනවා.. , 

 ඔන්න එකමත් එක රටක තිබුණු ලොකු කැලේක හිටියා කපුටෙක්. ඔව් අපි දන්න සාමාන්‍ය කපුටෙක් තමයි. දවසක් මේ කපුටා දැක්ක ඒ කැළේ අසල තිබුණු විලක ඉන්නවා හංසයෙක්.. සුදු ලස්සන හංසයෙක්... මේ හංසයා දැක්ක ගමන් කපුටට මෙහෙම හිතුනා .. 

අර හංසයා හරිම සුදුයි,, හරිම ලස්සනය.. එකට මම කළුම කළු පාටයි.. ඒ හංසයා වෙන්න ඇති සතුටුම කුරුල්ලා.. අනේ මටත් හංසයෙක් වෙන්න තිබුන නම්.. 

මෙහෙම හිතපු ඒ කළු කපුටා හංසයා ගාවට ගිහින් තමන් හිතපු දේ ඒ හංසයාට කිව්වා..

 නෑ යාළුවා මම සුදුයි තමයි. එත් බලන්න අර ගිරවා.. ගිරවට අපි වගේ එක පාටක් නෙමෙයි පාට දෙකක්ම තියනවා, එනිසා මම හිතන්නේ ගිරවා තමයි සතුටින්ම ඉන්නේ. 

හංසයාගේ පිළිතුරත් එක්ක කපුටාගේ සිතුවිලි වෙනස් වුනා.. ඌ ට දැන් ඕනේ ගිරවෙක් වගේ වෙන්න. ඊට පස්සේ කපුටා ගියා ගිරවා හොයාගෙන. කලින් හංසයාට කිව්වා වගේ ගිරවටත් කිව්වා තමන්ගේ අදහස.. ඒ ඔක්කොම සාවදානව අහන හිටිය ගිරවා කිව්වා 

යාලුවේ මට පාට දෙකක් තියන එක ඇත්ත. ඒත් මොණරා දිහා බලන්න.. කොච්චර පාට තියනවද.. අපි වගේද මොණරා.. කොච්චර සතුටින්ද ඇත්තේ.. ගිරවා කිව්ව කතාව ඇත්ත කියලා කපුටට හිතුනා. මොනරට වඩා පාට තියන කුරුල්ලෝ කොහෙද.. මොනරා තමයි සතුටුම කුරුල්ලා.. ඉතින් කපුටා මොනර හොයා ගෙන පියඹුවා. ඒ කැලේ මොනරු හිටිය නැති නිසා ඒ කාලය අසල වූ සත්තු වත්තක ඉන්න මොනරෙක් දුටු කපුටා හෙමින් මොනරා ගාවට කිට්ටු කළා ..

 ඔබ හරිම ලස්සනයි. ඔබේ ශරීරයේ නේක විද වර්ණ .. මිනිසුන් දහස් ගණනක් පැමිණ ඔබ බලා යනවා. එකට මට .. මාව දකින කොට ෂෝ ෂෝ ගාල එලවල දන්නවා.. බලන්න ඔබ කොතරම් වාසනාවන්තද කියල මම හිතන්නේ ඔබ තමයි හුගක්ම සතුටින් ඉන්න කුරුල්ලා .. කපුටා මෙහෙම මොනරාට කිව්වා. 

එත් කපුටටා ලැබුණු පිළිතුර කුමක්ද කියා ඔබ දන්නවද 

කපුටු යාලුවේ .. ඔබ පැවසු දෙය ඇත්ත. මගේ ශරීරයේ හුගක් වර්ණ තියනවා තමයි. ඒවගේම මම හරිම ලස්සනයි කියලත් දන්නවා. මිනිස්සුත් මගේ ලස්සන වර්නන කරනවා . එත් මම ඉන්නේ මේ කුඩුවේ හිර වෙලා මටත් ආසයි ඔබ වගේ ඈත අහසේ පියාබන්න. එත් මට කොහෙද ඒකට වාසනාවක්. මිනිස්සු කවදාවත් ඔබව කුඩුවකට නම් දාන එකක් නෑ. ඒ අතින් බලනකොට හුගක්ම නිදහසක් තියෙන්නේ ඔබට. මට නොවෙයි . මම නම් හිතන්නේ සතුටින්ම ඉන්න ඕනේ කුරුල්ලා ඔබයි මම නොවෙයි..

තමන් ගැන මෙච්චර වෙලා අවතක්සේරුවෙන් හිටිය කපුටා, මොනරා මෙහෙම කිව්වට පස්සේ හුගාක් සතුටු වුනා, ආයෙත් කවදාවත්ම තමන් කාත් එක්කවත් සංසන්දනය කරන්න ගියේ නෑ..


Saturday, January 9, 2016

හොංකොං ඩොලර් එකක් කීයද සර් ....?



එදින කලබලකාරී බදාදාවකි. වැඩ රාජකාරි බොහොමයක් තිබුණු දවසකි. වෙනදාට වඩා  වේලාසනින් නිවසින් පිටත් වූ මම සුපුරුදු ලෙසම පිත්තල හන්දියෙන් බැස ගතිමි. වැඩ රාජකාරි අධික දවසක් වූ නිසාත් ඉක්මනින් කාර්යාලය වෙත යා යුතු වූ නිසාත් එතැන් සිට නවම් මාවතේ පිහිට තිබු මාගේ කාර්යාලයට ත්‍රීරෝද රියකින් ගමන් කිරීමට ඉටා ගතිමි.

කහ ඉරෙන් පාර මාරු වූ විගසම මගීන් රහිත ත්‍රීරෝද රියක් හමුවන්නේ වාසනාවකටය. එදින මට එම වාසනාගුණය තිබු අතර මුලින්ම පැමිණි ත්‍රීරෝද රියට මා ගොඩ වුයේ නවම් මාවතට යමු යනුවෙන් පවසමිනි.

 "මට සර් ව දැකල පුරුදුයි. සර් සම්පත් බැංකුවේ ද වැඩ කරන්නේ.."

මගේ ගමන ආරම්භ කොට ස්වල්ප දුරක් ගිය විට ත්‍රීරෝද රථ රියදුරා මගෙන් විමසුවේය.. සම්පත් බැංකු මුලස්ථානය ඇත්තේ නවම් මාවතේ ඇති බැවින්ද ඔහු එසේ විමසුවා විය හැක.

 නෑ .. මම කෙටි පිළිතුරක් දුනිමි.

 "මම සම්පත් බැංකුවේ වැඩ කළා. කාඩ් සෙන්ටර් එකේ හිටියේ.."

 "කොයි කාලේද සම්පත් බැංකුවෙන් අයින් වුනේ.." මම පෙරලා ඇසුවෙමි

" 2012 විතර සර් .. එකේ හිටිය ඇති සර් . එකෙන් අයින් වෙලා තමයි මම මේ ත්‍රීවීල් එක ගත්තේ.."

 "සමහර විට  මාව දැකල ඇති. මම සම්පත් බැංකුවේ මාස 6ක් විතර වැඩ කළා.. ඒ 2011 විතර."

 "එකනේ මට සර්ව හොදට හුරු පුරුදුයි."

 වසර හතරක පමණ අතීතයේ මා සමග වචනයක් වත් කතා නොකළ පුද්ගලයෙකුට මා දැක ඇති කීම මා සිත තුල විශ්මයක් සමග කුකුසක් ඇති කිරීමට සමත් විය. නවම් මාවතට හැරෙනවත් සමග ඔහු ඇසුවේ අමුතු පැනයකි.

 "හොංකොං ඩොලර් එකක් කීයක් විතර වෙයිද සර්.."

ඇමරිකන් ඩොලර් එකද රුපියල් 140 -145 ක පමණ පමණ වේ යයි මගේ සිත තුල අදහසක් තිබු මුත් හොංකොං ඩොලරයක අගය නම් සැබවින්ම මා නොදැන සිටියෙමි

 "හ්ම්ම්... ඒක ගැන නම් මට අදහසක් නෑ .."

 "රුපියල් දහයක් විතර වෙයි නේද සර්..."

 "ඇයි හොංකොං ඩොලර් එකක ගාන ඇහුවේ..."

නෑ නිකන් යන පිළිතුර බලාපොරොත්තුවෙන් මම ඔහුගෙන් ඒ ප්‍රශ්නය විමසුවෙමි

" නෑ සර්. සර් කලින් ආපු මහත්තයා දෙහිවලින් නැග්ගේ කොල්ලුපිටියට එනකම් ආව . මගේ අද දවසේ උදේම හයර් එක ඉතින් එනකොට මම නිකන් කතා කර කර ආවා. මගේ පොඩි දුව ලෙඩින් ඉන්නේ සර්. මට එකත් ඒ මහත්තයා එක්ක කියවුනා. ඒ මහත්තයා ඊයේ හොංකොං වල ඉදල ඇවිත් තියෙන්නේ. අද මේ යාලුවෙක් මුණ ගැහෙන්න කොල්ලුපිටියට ඇවිත්. බහින වෙලාවේ ඩොලර් 150ක් දීල කිව්වා දුවගේ ඉතිරි බෙහෙත් ටික මේකෙන් ගන්න කියල හයර් එකේ ඉතිරි සල්ලිත් ගත්තේ නෑ .. එකයි මම ඇහුවේ"

 කාර්යාලය අසලට පැමිණ ඇති බැවින් මා ත්‍රීවීලයෙන් බසින විට මා දුටුවේ සාමාන්‍යයෙන් ත්‍රීරෝද රියදුරන් තම දුරකථනය රැදවීමට යොදා ගන්න ත්‍රීවීල් රථයේ සුක්කානම ඉදිරියේ ඇති පුංචි පියනක් රහිත පෙට්ටියේ විදේශීය මුදල් නෝට්ටු කිහිපයක් තිබෙන බවයි.

 "මේ තියෙන්නේ මේවා තමයි සර් අර මම කියපු මහත්තය දුන්නේ.."

 මම ඒ ගැන ඇසීමටත් පෙර වැඩි වටිනාකම් නොවේ යයි ඔහු සිතු මුදල් නෝට්ටු ඔහු මා වෙත ගෙන හැර පෑවේය. එහි ඩොලර් 100 නෝට්ටුවක් 20 නෝට්ටු 2ක් හා ඩොලර් 5 නෝට්ටු 2ක් විය එම විදේශීය මුදල් ඩොලර් වූ නමුදු ඒවා හොංකොං ඩොලර් නොවිණි. වර්තමානයේ ලංකාවේ පාවෙන අගයක් සහිත ඇමරිකානු ඩොලර් නෝට්ටු විය. ඇමරිකන් ඩොලර් 150ක් ලංකාවේ මුදලින් නම් රුපියල් 20000 ක් පමණ මුදල් ප්‍රමාණයක්.. එවැනි මුදල් ප්‍රමාණයක් ඔහුගේ නොදැනුවත් කමින් ඔහු තබාගෙන සිටි ස්ථානය ..

"මේවා හොංකොං ඩොලර් නෙමෙයි .. මේ ඇමරිකන් ඩොලර් මෙතන රුපියල් 20000ක් විතර තියනවා. මේක පරිස්සම් කරලා තියා ගන්න.. ඔහොම ඉක්මනට මේක මාරු කර ගන්න.. මේකෙන් දුවගේ අසනීපෙට බෙහෙත් ගන්න පුළුවන් වෙයි.. "
 මම ඔහුට පැවසුවෙමි.

 එය කියූ සැනින් තම පසුම්බියේ රහස් සාකුවක එම මුදල සගවා ගත් ඔහුගේ මුහුණේ තිබු සතුට මට ඔබට විස්තර කල නොහැක..

 "බොහොම ස්තුතියි සර්.. සර් හිටිය හින්ද හොදයි. මම හිතුවේ ඒ මහත්තයා හොංකොං වල ඉදලා ආපු නිසා ඒවා හොංකොං ඩොලර් කියල. මම දැන් ගෙදර යනවා සර්.. මං ඉක්මනට සල්ලි ටික මාරු කර ගන්නම්.. ඔව් සර් මම බෙහෙත් ගන්නවා.. ස්තුතියි සර් .."

 "අනවශ්‍ය දේවල් වලට වියදම් කරන්න එපා මේ සල්ලි .."

 නෑ සර් මම අරක්කු සිගරට් බොන්නේ නෑ සර්.. හැමදාම දෙයියන්ට බුදුන්ට මල් පහන් තියලා ඉල්ලුවේ පොඩි කෙල්ල ඉක්මනට සනීප කරලා දෙන්න කියල. දැන් ඒක මට ඉක්මනට කර ගන්න පුළුවන් සර්.. කියා ඔහු නික්මී ගියේ මා එපා කියද්දීත් මීටරයේ සදහන් වූ මුදලට වඩා අඩු මුදලක්ද ලබා ගනිමිනි ..

 දෙමාපියන් බලුකුඩු වලට දමන, දරුවන් මහා මග දමා යන, දරුවන් පැහැරගෙන ගොස් දුෂණය කරන දේපල, මුදල් වෙනුවෙන් තම දෙමාපියන් සහෝදරයන් මරා ගන්නා යුගයක රුපියල් 20000ක් තමන් නොදන්නා පුද්ගලයෙකුගේ දරුවකුගේ අසනීපයක් වෙනුවෙන් දීමට ඔහු සංවේදී වූ ආකාරය අදටද මට සිත ගත නොහැක. ශ්‍රී ලාංකාව තුල තවමත් අතිශය සංවේදී හදවත් ඇත්තවුන් මනුස්සකමේ ගුණ සුවද හදුනන මිනිසුන් සිටින බව මෙම සිද්ධිය නැවත මට මතක් කළේය.

Monday, September 21, 2015

සිරිදාස ගැන මට දුකය



මහත්තයා.. අද මුකුත් ගෙනියන්න නැත්ද ??

 ගොරහැඩි වු නමුදු යටහත් පහත් ඒ අහිංසක කටහඩ සිරිදාසගේ බව මම ටක්කෙටම දැන ගතෙමි..

 නෑ සිරිදාස.. තිබ්බොත් කියන්නම්.. 

විවේකි සෙනසුරාදාවක් වුවද හදිසි වැඩ වගයක් තුල සිරවී සිටි මම කෙටියෙන් ඔහුට පිළිතුරු දුනිමි.

 එහෙනම් මම ගිහින් එන්නම් මහත්තයා.. 

ගියවර ඔහු පැමිණ සතියක් වත් ගත නොවී තිබුනු අතර ඔහු පැමිණියේ කුමකට දැයි මා දැන සිටියේද නැත. මට දැන ගැනීමට උවමනාවක් තිබුනේද නැත. 

සිරිදාස හීන්දෑරි අහිංසකයෙකි, නගර සභා කම්කරුවෙකි.. කුණු මෑන් යනුවෙන් මාගේ මිතුරන් ඔහුට අන්වර්ථ නාමයක් පට බැන්දත් අපේ සනීපාරක්ෂාව වෙනුවෙන් ඔහු සොච්චම් මුදලට කරන්නේ මහගු සේවයක් යැයි ඔහු දකින හැම වාරයකදීම සිතුනි. අක්බමරු කොන්ඩයත් තරමකට වැවුණු උඩු ,යටි  රැවුලත් ඔහුගේ මුහුනට අමුතු පෙනුමක් එකතු කලේය. යටි ඇන්දේ දත් කිහිපයක් නැති මුත් ගුරුවන් පැහැයෙන් යුතු මුව තුල බුලත් විටක් නම් නොවරදින්නේය.බාච්චු කලිසමත් දුර්වර්නව ගිය කමිසයත් තම එකම විලාසිතව විය. එය ඔහුගේ නිල ඇදුම වුවද එය ඔහු සොදා හැඳි දවසක් නම් මට මෙන්ම ඔහුටද මතක ඇතැයි විශ්වස කල නොහැක.

වයස අවුරුදු පනහ පැන නැතයි වරක මා සිතුවේ තරුනයෙකු මෙන් තවමත් කඩිසර නිසවෙනි.

 මට දැන් පනස් දෙකයි මහත්තයො යනුවෙන් පැවසු දා පටන් මාගෙ නිගමනය නිවැරදි නොවිය.

සිරිදාස මට මුලින්ම මුණ ගැසෙන්නේ මීට වසරකට පමණ කලකට පෙරය. ඒ මා මාගේ අලුත් නවාතැනට පැමිණි අලුතමය .

ගෙදර මෙන් හැමදාම උදේ නිවෙස් වල රැස්වන කුණු ගෙන යාමට නගර සභාවෙන් නොපැමිණ බව මා දැන ගත්තේ මෙහි පැමිණ දින දෙක තුනක් ගිය පසුවය. එන්නේ සතියට එක දවසක් පමණි ඒ කෙම්මුර අගහරුවාදාය.

දිනය බ්‍රහස්පතින්දවකි, මගේ කුණු බදුන පිරි ගොස්ය. තව දුරටත් එහි කුණු දැමීමට නොහැක. තදින් පියන වස තැබුවද යම් දුර්ගන්ධයක් මගේ නහයට දැනෙමින් තිබුණි. ඒ කුණු දමන බදුනේ  ඇති නිසා වෙනි. කුණු ලොරිය එන්නේ ලබන අගහරුවාදාය. එතකන් මම මේ කුණු ගොඩත් සමග විසිය නොහැක. යමක් කලයුතුමය. එක වරම මතක් වුයේ එක් අදහසක් පමණි.ඒ රාත්‍රියේදී කුණු බෑගය කොහේහෝ පාරක් අසල දමා යාමයි. කල හැකි එකම, හොදම විකල්පය එය වූ නමුදු එම විකල්පයට යාමට මගේ සිත ඉඩ නොදුනි. වෙනත් යමක්ද කල්පනාවට නොඑන මේ වෙලාවේදී ඈත සිට කුණු බක්කිය තල්ලු කරමින් පැමිණෙන සිරිදාස මට එක වරම පෙනෙන්නට වුයේ මගේ දුක දෙවියනට දැනී මාගේ දුකට පිහිට වන්නට එවූ ගැලවුම්කාරය මෙනි.  අතර අසුවූ කමිසයද හැද මම පාර දෙසට දුවන්නට වීමි. මා එන බවක් සිරිදාස දුටුවේ නැත . කල්පනා සාගරයක නිමග්නව ඔහු තම බක්කිය ඉදරියට තල්ලු කරගෙනඑමින් සිටියේය.

මේ .. කුණු බෑග් එකක් තියනව අරන් යන්න පුලුවන්ද 

අනේ බෑ මහත්තය .. අපිට කියල තියෙන්නේ පාරේ කුණු විතරක් ගන්න කියල ඔය කලුපාට කුණු බෑග් එක දැක්කම අර නිමල්යා කෑගනවා .මහත්තය ඕක කුණු ලොරියට දෙන්න. 

නිමල් යනු ඔහුගේ ලොක්ක වියයුතුය. මෙවැනි කුණු බෑග් ගෙන ගොස් අඩුම තරමේ එක් වරක් වත් ඔහු බැනුම් අසා ඇතැයි මම උපකල්පනය කලෙමි.

ඉතින් එකට  අගහරුවද  වෙනකම් ඉන්න වෙනවනේ  මුකුත් කර ගන්න බැරි  වෙයිද.. මොකද අගහරුවාදා වෙනකම් එකතු වෙන කුණු දාන්න මට තැනකුත් නෑ මේ කුණු තියන් ඉන්නත් බෑ. මොනවා හරි කරල දෙන්න.. 

මා සිටියේ අසරණ අඩියක බව ඔහුට තේරෙන්නට ඇත.

පොඩි බෑග් එකක්ද .. ගත් කටටම බෑ කියූ ඔහුගෙන් මෙවැනි ධනාත්මක ප්‍රශ්නයක් යොමුවීම මාගේ සතුටට හේතු විය.

ඔව් පොඩි එකක්.. මගේ කුණු බෑගයේ තරම දන්නේ මමයි.. එය කුඩා ප්‍රමාණයේ එකක් නොවන බව මම හොද කරවම දන සිටියත් ලැබුණු මේ අවස්ථාව අහක දැමීමට මට සිත් නුදුන් නිසා මම බොරුවක් කීවෙමි.

කොහෙද බෑග් එක තියෙන්නේ.. 

අහ්හ් ඉන්න මම අරන් එන්නම්.. 

ලොකු බෑග් නම් බෑ මහත්තයා.. මම බෑගය ගෙන ඒමට යන විට ඔහු කෑ ගෑවේ මම කිවේ බොරුවක් බව දැන ගෙන මෙනි.

මා රැගෙන එන කුණු බෑගය දුටු විටම 


අපෝ ඕක නම් බෑ මහත්තයෝ .. මේ වගේ බෑග පාරවල් අයිනේ තියෙන්නේ නෑනේ. තිව්වොත් දඩ. ඕක නම් බෑ මහත්තයා ..

හරි හරි මෙන්න මේක තිය ගන්නවකො... 

මම රුපියල් 50 කොලයක් ඔහුගේ අතෙහි තැබුවෙමි. සැබවින්ම මා ඔහුට දුන්නේ  සන්තෝසමකි. ඒ මාගේ කාර්යය කර දීම වෙනුවෙනි. එය  ඔහු කෙසේ භාර ගත්තද මට  එය නොකර ඉන්න බැරි වුයේ රුපියල් 50ට වඩා කුණු ගදත් එක්ක තව දවස් හතරක් ජිවත් විය නොහැකි බැවිනි. පනහේ කොළයත් කුණු බෑගයත් දෙස බැලු හෙතෙම 

අනේ මන්ද මහත්තයෝ.. හ්ම් දෙන්නකෝ ඔය බෑග් එක එහෙනම්. 

සල්ලි කතා කරන්න ගන්නේ මෙන්න මේ වෙලාවටය. මා කල වැඩේ වැරදිය. නමුදු කරන්නට දෙයක්  නැත. 

දැන් ඕක ගෙනියන්නේ කොහොමද.. මා විමසුවේ මෝඩ ප්‍රශ්නයක් දැයි එය ඇසු පසු මට සිතුනි. මන්ද මින් ඉදිරියට කුණු බෑගයේ වගකීම ඇත්තේ ඔහු සමගය. ඒ සදහා මම ඔහුට යම් මුදලක්ද ගෙවා ඇත. එත් එම ප්‍රශ්නය මම ඇසුවෙමි. 

ඒක  මම බලා ගන්නම් මහත්තයෝ යන පිළිතුර මම ඔහුගෙන් අපේක්ෂා කලෙමි.  නමුදු මගේ ප්‍රශ්නය ඔහුට ඇසුනේද නැත්ද, නැතිනම් ඇසුනත් නෑසුනා වගේ සිටියාද කියා මම දන්නේ නැත. ඔහු මට  පිළිතුරක් ලබා නුදුනි . ඒ වෙනුවට ඔහු කලේ නිහඩවම කුණු බක්කිය වෙත ගමන් කිරීම පමණි.  කුණු බෑගය පිටින්ම එහි පටවා  ගනිතියි මා  මුලදී  සිතුවත් එය නිවැරදි නොවීය. මා  සිතුවාට වඩා ඔහු කපටිය. ඒ කපටි කමද තැනට සුදුසු නුවණද යන්න පිළිබද මම වැඩිපුර සිතුවේ නැත. සිතුනේද නැත.  මාගේ කරදරය  අවසන්ය. එය මට ප්‍රමාණවත්ය.කෙසේ හෝ මා දුන්  කුණු බෑගය විවෘත කල ඔහු එහිතුල වූ සියල්ල තම බක්කියට හලා  ගත්තේය. ඉන් පසු තම සුපුරුදු ගමනින් නැවත ඉදිරියටම ඇදෙන්නට විය. එදිණින් පසු මට කුනු ලොරියට කුණු දැමීමට නොහැකිවන සෑම විටම මාගේ පිහිටට ආවේ සිරිදාසය. ඒ  සිරිදාසට මගේ කුණු මල්ල ලබා දීමෙනි. ඒ නිකන්ම නොවේ. පුංචි සන්තොසමක්ද සහිතවය. ඔහුද එය බලාපොරොත්තුවිය. ඒ සිරිදාස පිළිබද මගේ මුල්ම මතකයි.

මාගේ හදිසි වැඩකටයුත්ත අහවර වූයේ සිරිදාස ගොස් විනාඩි 45කට පමණ පසුවය. පොඩි බඩගින්නක් දැනෙන්නට වූ අතර බිස්කට් පැකට්ටුවක් මිලට ගැනීමේ අදහසින් මම අසල වූ කඩය  පිය මනිනට විය. තවමත් සිරිදාස කඩය අසල සිටිනු මම දුටිමි. ඔහු සමග විශාල ප්‍රමාණයේ කුණු බෑග්  හතරකි. ඒවා ගෙවල් තුන හතරක ඒවා විය නොහැක. මන්ද ඒවා විවිද ගෙවල් වල ඒවා නම් සිරිදාස දැනටමත් ඒවා විවෘත කොඅට තම බක්කියේ දම ගෙනය. මේවා එක ගෙදරක විය යුතුය. මම පූර්ව නිගමනයකට එළබියේය.මා වාගේම වෙනත්  අයෙකු  ඔහුට මේ කුණු බෑග් ටික දුන්නා විය හැක. නමුදු මෙතරම් ප්‍රමාණයක් කුණු එකතු වනතුරු ගේ මුල්ලේ තබා ගෙන සිටි තැනැත්තා කවුදැයි  මම නොදනිමි. කෙසේ නමුදු  සිරිදාස, බෑග් එකින් එක විවෘත කරමින්  බක්කියට දමා ගන්නා අතරතුර එම කුණු අවුස්සාද බලයි. ඔහුට වැදගත් යයි සිතන දෙයක් වෙතූත් එය බක්කියේ පැත්තකින් වූ දුර්වර්ණව ගිය ඉටි බාගයට දා ගනියි. නමුදු මෙම ක්‍රියාවලිය මගේ කුණු මල්ල බක්කියට දම ගත පසු සිදු නොකරයි. ඒ මගේ කුණු මල්ලේ වැදගත් යමක් නැතැයි ඔහු එළබි නිගමනයන් නිසාය. සැබවින්ම මගේ කුණු මල්ලේ ඇත්තේ එදිනෙදා කෑම කා අවසන් වන ඉදුල් සහ කාමරය අස් පස්  කිරීමෙන් එකතුවන කුණු පමණි.

මගේ කුණු මල්ල එසේ වුවද  වෙන එකෙකුගේ කුණු අවුස්සමින් සිටි සිරිදාසට එක වරම අසුවුයේ අනර්ග වස්තුවකි .ඒ රට අරක්කු බෝතලයකි. එහි අඩියේ යම් අරක්කු ප්‍රමාණයක් විය. වරක් නොව දෙවරක්ම වටපිට බැලු ඔහු කිසිවෙකුත් තම දෙස නොබලා  ඇතැයි යන්න සැක  හැර දැන  ගත්  පසු  එක හුස්මට රට  අරක්කු ටික  බිව්වේය.  මා එන බව ඔහු දුටුවේද  නැත. මා මේ සියල්ල දුටු බවද ඔහු දන්නේ නැත. 

අරක්කු බොන මිනිහා අරක්කු වලට ලෝබය. අඩියේ  චුට්ටද ඔහුට වටී. සිරිදාස පෙරේත කමට බිව්වේ ඒ අරක්කු චුට්ට්ය. එය කුණු ගොඩට විසිකළ තැනැත්තාද නොබිව්වේ ඒ අරක්කු චුට්ට්ය. ඔහු එසේ නොබිව්වේ මන්දැයි මම නොදනිමි. 

එම අරක්කු වල සැරටද මුණු අමුතු කර ගත ඔහු කාරා කෙලපාරක්ද පාරට ගැසුවේය. ඒ වනවිට මම සිටියේ සිරිදාස ආසන්නයේය. 

අහ්හ් සිරිදාසට අද සරුයි වගේ.

කුණු බෑග් ගණන වැඩිවන විට ලැබෙන සන්තොසමද වැඩි බව මම දන්නා හෙයකින් ඇසුවෙමි.  අහිංසක ලෙස හිනාවක් පෑ ඔහු 

අර පන්සල පාරේ තට්ටු තුනේ ගෙදර කුණු.. මෙච්චර එක පාරටම කොහෙන් ආවද මන්දා.. 

පන්සල පාරේ ඇත්තේ තට්ටු තුනේ එක ගෙදරක් පමණි. ඒ අසංකලගේ ගෙදරය. 

අසංක මහත්තයලයි ගෙදර නේද .. මම ඇසු නමුදු ඔහුගෙන් එයට පිළිතුරක් නොවීය. සමහරවිට ඔහු අසංකව නොදන්නවා විය හැක. 

ඔහු තමන්ට අද පිනට ලැබුණු "ෂොට්" එක යමක් පවසාවි යනුවෙන් මා සිතුවද එය එසේ නොවින. ඔහු කිසිත් කීවෙත් නැත .. මා කිසිත් ඇසුවේද නැත 

************************************************************************************************************

දින දෙකකට පසුව නවාතැන අසල වූ සුපිරි වෙළද සලේදී අසංක මට මුණ ගැසුණි .. ඔහු දුටු  විගස මට සිහිවුයේ අර කුණු ගොඩ ගැනය. අර අරක්කු බෝතලය ගැනය. ඒ පිළිබද දැන  ගැනීමේ කුණු අදහසක්ද මගේ සිතේ දළු ලමින් ඇත.

උබ මාසෙකට එක පාරයිද ගෙදර කුණු ටික එලියට දාන්නේ..
මම සිනා සෙමින් ඇසු නමුදු එම ප්‍රශ්නය ඔහුගේ විමතියට හේතු විය. 

කුණු .. ඇයි උබ එහෙම අහන්නේ.. අසංක  ප්‍රශ්න කළේය.

පෙරේදාද කොහෙද මම දැක්කා  කුණු මෑන් කුණු බෑග් හුගක් තියන් ඉන්නවා, ඇහුවම උබලගේ ගෙදරින් කිව්වා ..

උබටත් ඕනේ නැති කුණු ගොඩක් නෑනේ. 
මාගේ උරහිසට තට්ටුවක් දමනින් මහා හඩින් සිනාසෙමින් ඔහු කිවේය .

නෑ බන්. පෙරේදා අපේ පොඩි මාමා ආවා රට ඉදන්. ඉතින් ගෙදර කට්ටිය එකතු වෙලා පොඩි පාර්ටි එකක් දැම්ම..

පොඩි පාර්ටි එකක් නම් වෙන්න බෑ තිබ්බ කුණු ගොඩේ හැටියට නම්.. 

දන්නේ නැත්ද ඉතින්.. අප දෙදෙනා අතර  සිනා සාගරයකි.

මම හිතන්නේ උබලගේ පොඩි මාමට සල්ලි වැඩි වෙලාද කොහෙද අරක්කු තියෙද්දී බෝතල් විසි කරන්නේ.. පොඩ්ඩ ඉතුරු උනත් අරක්කු නේ..
එක ප්‍රශ්නයකට උත්තර ලැබිණ,සිතේ අනෙක් ප්‍රශ්නයට උත්තර ලබා ගනු අටියෙන් මම ඔහුගෙන් ඇසුවෙමි. ඔහු කිවා  නිවැරදිය. මට ඕනේ නැති කුණු ගොඩක් නැත.

අරක්කුත් එක්ක බෝතලයක්..?? වෙන්න බෑ.. 
වෙන කිසිවෙකුටත් අනුකරණය කල නොහැකි තමන්ටම හුරුවූ විදියකින් ඔහු කිවේය .

ඔව් අර රතුපාට  වොඩ්කා බෝතලයක් විසි කරලා තිබ්බේ ..
නොසිතු මොහොතක මගේ කටින් එය එලියට පැන්නේ මම ඔහුගේ කුණු ගොඩ ඇවිස්සුවාක් මෙනි.සමහරවිට ඔහු එසේ  සිතන්නට ඇත. එය මට වෙනස් කල යුතුය.

මම දැක්ක කුණු මෑන් ඒක අදිනවා. එතකොටයි මාත් දැක්කේ. 
සැබවින්ම සිදුවු දේ මම පැවසුවෙමි. දැන් ඔහුගේ  කුණු ගොඩ මම ඇද්දේ නැති බව ඔහුට පැහැදිලි වන්නට ඇතැයි මම සිතුවෙමි.

අහ්හ් .. වොඩ්කා බෝතලේද.. 
නැවත ඔහු පෙරට වඩා හඩින්  සිනාසෙයි.. 

ඔව් උබ නොබිව්වට කුණු මෑන් එක බිව්වා.. 

එය පැවසු විගස අසංකගේ සිනාව අතුරුදහන් විය. තත්පර කිහිපයක් නිහඩව සිටි ඔහු 

ඌ ඒක බිව්වා..
කියා  නැවත මහා හඩින් සිනා සෙන්නට විය..

ඇයි උබ හිනා වෙන්නේ.. 
මම ඇසුවෙමි. සැබවින්ම ඔහුගේ හිනාව මට ප්‍රශ්නයකි. නමුදු ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් ලැබුණි. 

එදා රෑ බීල වැඩි වෙලා මට බාත් රූම් යන්න කම්මැලිකමට අඩියේ චුට්ටක් වොඩ්කා තිබ්බ බෝතලේකට මං චූ කළා.. උදේ මට ඒ බෝතලේ හිස් කරන්න මතක උනා..  අරූ බීලා තියෙන්නේ  ඒ වොඩ්කා බෝතලේ.. 

මගුලයි.. 
මටත් බකස් ගා හිනා ගියේය .

අහිංසක සිරිදාස රසකරමින් එදා බී ඇත්තේ ඇති පදමට බී වැඩි වූ අසංකගේ මුත්‍රා ය. ඔහු එවැන්නක් බිව් බවද  බිව් පසු ඔහුට සිදුවුයේ කුමක් දැයි පසු දිනෙක ඔහු මට කීවේද නැත . මම ඇසුවේද නැත.

එත් අහිංසක සිරිදාස ගැන මට දුකය..






Sunday, January 19, 2014

එදා සහ අද නුඹ සහ මම..



ඉස්සර මං දාහක් දේ කියද්දි
ඒ සියල්ල
නිහඩවම අහන් හිටපු නුඹ
අද
තොරතොංචියක් නැතුව කියවද්දි
කනට දැනෙන සිසිලස 
නුඹටත්
දැනෙන්න ඇති මට වගේම....
ඉස්සර පුංචි දේටත් 
මං සැර කළාම 
ලොකු කඳුළු කැට වලින් 
ඔය පුංචි ඇස් දෙක පුරවන් හිටිය නුඹ
අද
හැම දේම 
හිනාවෙල භාර ගන්න
අපුරු...
ජීවිතේ හැම දුකක්ම 
හැම සතුටක්ම 
සමසේ විඳගමින්
අදටත් 
මට නුඹවත් 
නුඹට මාවත් එපා නොවී
බොහොම සෙනෙහසින් 
ඉන්න එක ගැන හිතද්දි
හිතට දැනෙන සැනසුම නම් 
කියල නිම කරන්න බෑ 
මම දන්නව 
මටත් වඩා
නුඹ 
ඒ ගැන දන්නව කියල...

Sunday, November 3, 2013

සසර වසන තුරුම නුඹ මගේම වන්න......

මුලු දිවියම ඝන අන්ධකාරයෙන් 
වෙලී ගිය කලෙක
සුපුන් සඳක් වී පායාවිත්
ජීවිතයම එලිය කල 
නුඹ.....

අරමුනක් නොමැතිව 
ඉබාගාතේ ගිය ජීවිතයට
නියත අරමුනක් දුන් 
නුඹ.....

නිමක් නොවු 
පිවිතුරු ආදර මල් වරුසාවෙන්
ඉඩෝර බිමක් වූ 
මගේ දිවියම නැහැවූ 
නුඹ.....

අද මගේම වෙලා.....

සුපෙම් හැගුමකින් 
මුලු හිතම හිරි වට්ටන
නුඹට,
කොච්චර මේ පුංචි හිත 
ආදරේ කරනවද කියා
නුඹවත් 
දන්නේ නැතුව ඇති....

අවසන 
පතමි එක් පැතුමක්
මුලු හඳින්ම,
එනම්..
සසර වසන තුරුම 
නුඹ මගේම වන්නට 
කියා... 

Wednesday, August 21, 2013

සඳ මම ( ද )ඔබේ




සඳ ගැන කවියක් කීවා මතකයි
පෙර දින නුඹ මට හැන්දෑවේ...
ඒ සඳ කවුදැයි ඇහුවා මතකයි
දින ගනනක් මම හැම වේලේ... 
පිලිතුරු නැත අද නුඹ ගොළුවී ඇත 
හෙව්වා හේතුව හැම කාලේ... 
ඒ සඳ මම බව තේරුම් ගත් විට 
නුඹ නැත මම ලඟ පෙර වාගේ... 



Saturday, September 8, 2012

පලමු කව නුඹ හට ලියු.....






නුඹේ සිත ලඟ නැවතෙමින්...
නුඹේ ලඟ මම හිනහෙමින්....
නුඹේ ආදරේ විඳගමින්....
හිඳින්නම් පෙම් දම් පුරමින්...

සිතේ පූදින හැම හැඟුම්
නුඹත් එක්කම විඳගමින්...
තවත් නුඹ හට ලං වෙමින්...
නුඹේ පෙම මම රැක ගනිම්.....