Saturday, November 21, 2009

වසන්තයේ කතාවක්.......


ගිම්හානය ඉවර වෙලා වස්සානය අවේ ඉක්මනට වගේ.......
කර්කශව ඉරි තැලී ගිය උගේ ජිවිතේ මේ වස්
සානෙත් එක්ක වෙනස් වෙයි කියලා ඌ හිතුවා.....
ඉඩෝර බිම නිවාලන පිනි පොද වැස්සක් වගේ ඒ සුන්දර වස්සානෙදි ඒකි ආවා ඌ ඉන්න ඉසව්වට.....
එත් ඒ ඌ හොයාගෙන නෙමෙයි...
ඒකිගේ අනාගතේ වෙනුවෙන්...
ඒකි ආපු දවස් වල ඒකි ඒකිගේ පාඩුවේ හිටියා
ඌ උගේ පාඩුවේ හිටියා....
එත් කාලෙ මේ හැමදෙම වෙනස් කලා....
ටික දවසක් යද්දි ඌට එකි ගැන ටික ටික හිතෙන්න ගත්ත...
ඌ හිතත් එක්ක රන්ඩුවුනා... තරහා වෙලා හිටියා...
ඒත් ඌට බැරි උනා හිත පරද්දන්න...
අන්තිමට හිත කිව්ව දේ ඌ පිලිගත්තා....
ඒ ඌ එකිට කැමතියි කියලා
හිත හිරි වට්ටන තරහින් පුපුරන
ඒකිගේ පුංචි ඇස් වලට ඌ හුඟාක් අදරේ කලා....
ඒත්.......
මේ කිසිම දෙයක් එකි දැන ගෙන හිටියේ නැහැ...
හිත ඉස්සරහ පැරදුනු දවසෙ ඉදන් ඌ ලෝකෙට හොරාට හීන මැව්ව...
එත්...
හැමදමත් ලෝකෙට හොරෙන් හීන මවන්න ඌට බැරි උනා...
ඌ කියන්න කලින් ලෝකයා උගෙන් හැම දේම දැන ගත්තා....
හැමදාම ඌ එකි දිහ බලන් හුගක් දේ කිව්ව...
ඒ හිතින්...
කවදවත් ඒවා වචන වුනේ 
 නෑ ....
සමහර දෙවල් කියන්න ඔන වුනාට
ඌට කියන්න පුලුවන් කමක් තිබුනේ නෑ...
ඒ උන් හිටියේ තල දෙකක නිසා...
පුලුවන් විදියට ඌ සමහර දේවල් කිව්ව...
ඒත් එවා ඒකිට දැනුනද කියලා ඌ දැනගෙන හිටියේ නෑ....
දන්නෙම නැතුව වස්සනයත් ඉවර වෙන්න අවා...
වසන්තේ අගදි ඒකි දැනගත්ත ඌ ඒකිට කැමතියි කියලා...
ඒත් ඒකි කිසිම දෙයක් කිව්වේ නෑ ඒ ගැන...
ඒකිට උරුම උන නිහඩ බව ඒකි රැක්ක
ඌටත් තේරුම් ගන්න බැරි උනා ඒකි ගැන......
ඒත් එක වස්සානයක්ම හිතේ තද කරන් හිටපුදේ ඒකිට කියනවා කියලා හිතුවා....
අන්තිමට ඒ සුන්දර දේ ඒකිට කිව්වේ හුගාක් බලාපොරොත්තු ඇතිව....
උගේ හිතේ තියන දේ සුන්දර අවසානයක් වෙයි ඌ හිතුවා.....
මේ කතාවේ අවසානය සුන්දර වුනේ නෑ
ඌ අහුව දේට ඒකි උත්තරයක් දෙනවා වෙනුවට ඒකි තව ප්‍රශ්නයක් ඌට දුන්නා..
ඒ ප්‍රශ්නේ අරන් ඌ අවේ බිඳුනු හිතින්...
ඌට ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තරය තිබුනා නම් උගේ හීනේ ඉටුවෙන්න තිබුනා...
ඒත් ඌට ඒ ප්‍රශ්නේට උත්තරයක් තිබුනේ නෑ...
වස්සානය ඉවර වුනා.......
ඒකි අදටත් නිහඩයි....
ඌ ඒකිගෙ ප්‍රශ්නෙට උත්තර හොයනවා....
ඒත් ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තර හොයගත්ත දාට ඌට තව ප්‍රශ්නයක් අනිවාර්යෙන්ම එයි...ඒ ප්‍රශ්නෙට..........
උත්තරේ හොයා ගන්නකන්
ඒකි ඌ එනකන් බලන් ඉඳියිද කියලා......


Thursday, October 29, 2009

පුලුවන් නම් S-3ක් දාලා පෙන්නනවා.....



පාසල් කාලේ කියන්නේ ජීවිතේ සුන්දරම කාලේ කියලයි මට හිතෙන්නේ.... පාසල් කාලෙ සිදුවුනු සමහර සිදුවීම් අදටත් හරිම රසවත්..... මගේ මතකයේ රැදුනු එක සුන්දර සිදුවීමක් බ්ලොග් සටහනක ලියන්න මට හිතුනේ පහුගිය දවස ගෙදර ගිය වෙලාවෙ මට මගේ පාසල් කලේ CHEMISTRY පොතක් අහුවුනු නිසා... 

A/Lවලට MATHSකලේ හිතෙ කාලයක් තිස්සේ තිබුනු ආසාවට...ඒ ආසව කොච්චරද කියලා කියනවා නම් O/Lවිභාගේ ඉවර වෙලා සති දෙකට පස්සේ A/Lවලට පන්ති ගියා.. මුලින්ම ගියෙ CHEMISTRY පන්තියකට... ඒ සර් පටන් ගත්තෙ CHEMISTRY වල දෙවනි පාඩම... පලවෙනි පාඩම පස්සෙ කරනවා කිව්වෙ ඒ පාඩම දිග වැඩි නිසා... ඒ සර් ඒ පාඩම දන්නෙ නැත්ද මන්ද.... තාම අපි ඒ පාඩම කරනකන් බලන් ඉන්නවා ... එත් දෙවනි පාඩම නම් මිනිහා සිරාවටම කලා ... ඒ දවස් වල මගේ ප්‍රියතම විශය තමයි CHEMISTRY... කොහොම කොහොම හරි RESULT ආවා... දෙයියන්ගෙ පිහිටෙන් හොදට විභාගේ ගොඩ දාල තිබුනු නිසා කොහොම හරි ජාමේ බේරා ගත්තා.... නැත්නම් මල නොන්ඩියයි නේ...ටික දවසකින් ස්කොලේ A/L පන්ති පටන් ගත්තා... මුල් දවස් ටිකෙ නම් ආසාවෙන් ස්කොලේ ගියාට සති දෙකක් විතර යනකොට මට ස්කොලෙ උගන්නන එවා සිරාවටම මොලේට ධාරනය වෙන්න ගත්තා... ඒ කිව්වේ මට ස්කොලෙ කරන මුකුත් තෙරුනේ නෑ... මට විතරක් නම් කමක් නෑ කියමුකො... එත් පන්තියෙ ඉන්න බහුතරයකට තේරුනෙ නෑ මොනවද වෙන්නේ කියලා... අපේ PHYSICS සර් නම් ලොකේ තියන හොදම ග්ලැසියරය වෙන්න ඇති...සිරා අයිස් පප්පා..... එයා දන්නේ කප්පියි, F=ma, මිනුම් උපකරනයි විතරයි.... ඉන් එහාට දෙයක් එයා දන්නේ නෑ... එයා හිතන් ඉන්නේ PHYSICS කියන්නෙ ඒ ටික විතරක් කියලා.....හැමදාම පුංචි ගානක් දීල පැය 2 තිස්සෙ ඒක පැහදිලි කරනවා... එපා වෙනවා අප්පා.. අවුරුදු 2ක් තිස්සෙම එයා කලේ ඒ ටික විතරයි..අපට ඒ දවස් වල ඒ මාතෘක ගැන විශේෂ ප්‍රාගුණයක් ඇවිත් තිබුනා... ඒත් අපේ MATHS මිස්ටයි CHEMISTRY සර්ටයි උගන්නන්න ඕන කමක් තිබුනට ඒ දෙන්න කියලා දෙන දේවල් අපේ මොකෙක්ටවත් තෙරුනේ නම් නැ.. අනේ මන්දා ඒ මොකද කියල..එවා තේරුම් ගන්න අපේ මොලේ වැඩිලා නැතුව අති... අර මම මුලින් කිව්ව CHEMISTRY වල දිග වැඩි පලවෙනි පාඩම අපේ ස්කොලෙ සර් නම් සති තුනෙන් ඉවර කලා...පලවෙනි පාඩම අතාරිමුකො... දෙවනි පාඩමේ ඉදලා වත් හොදට අල්ල ගන්නව කියල හිතන් හිටියත් එකත් උනේ හිඟන්නගේ පාත්තරේට හෙනහුරා වැටුනා වගේ වැඩක්.... අපේ සර් දෙවෙනි පාඩම පටන් ගත්තේ නෑ... මං හිතන්නේ එයා දෙවනි පාඩම දන්නෙ නෑ. ඒත් අපිට නම් කිව්වේ ක්ලාස් වල කරන නිසා ඒක කරන්නෙ නෑලු... එහෙනම් මොන ඉටිගෙඩියකටද පලවෙනි පාඩම කලේ... එකත් කරනවා නේ ක්ලාස් වල...ඕන්න ඊලඟට පටන් ගත්තේ CHEMISTRY වල අග තියන පාඩමක් "වායු නියම"... දැන් මොනව කරන්නද?? කුම්බලා මාලු කෑවා නම් විඳවපන් බළලො කිව්වලු.... කොහොම හරි වායු නියම පටන් ගත්තට පස්සේ සතියක් දෙකක් විතර මම ස්කෝලේ ගියේ දවසක් ඇර දවසක්....මොකද කරන දෙයක් තේරෙනවයි කියලයි... මුලික සංකල්ප තේරෙන්නෙ නැති අපිට මොන වායු නියමද.... කොහොමහරි අපේ සර් කොච්චර දක්සයාද කියනවා නම් සති දෙකකින් වායු නියම ඉවරයි... අපෙ සර් නම් රේස් අශවයෙක්ම තමයි... කොහොම හරි තුන්වෙනි සතියේ මුල ආරංචියක් ආවා CHEMISTRYවල පලවෙනි ඇගයීම තියනව කියලා... මොනව කියලා පාඩම් කරන්නද.... මොකද තේරෙන එකක්ය... ඒත් මගේ සටහන් ටික නම් මම ෂෝක් එකට සම්පුර්න කරන් තිබුනා.... හරියට පට්ට මීටරයකගෙ පොතක් වගේ... පාට පටින් ලියල තරු දාලා... තොරනක් වගේ.... ඔය පොතත් උස්සගෙන 8.30 විතර ස්කොලෙට ගියා. යනකොට මගේ ටයිප් එකෙම තව දෙන්නෙක් හමුවුනා.. ඒ සෆ්‍රාස් ලොක්කයි තරංගයයි... කොහොම හරි අපි තුන් දෙනා යන කොට අපෙ CHEMISTRY සර් පන්තියට වැඩලා... පරක්කු වුනාට දාහක් හේතු කියලා අපිටම උරුම උනු පසු පෙල මන්ත්‍රී ආසන වල අපි තුන් දෙන වාඩි වුනා.. වෙලාවට නම් ලකුනු කරලා තිබුනේ නෑ.. නමුත් ලකුනු කරලා ඉවර වෙලා පටන් ගත්තෙ නැතැයි ඇගයීම... සර් ප්‍රශ්න දහය කිවා ලියා ගන්න කියලා. අපිත් ඔහේ ලියා ගත්තා.. ප්‍රශ්න ටික කියවලා මට ටිකක් මන්ඤං වගෙ.. අනිත් එවුන් දෙන්නටත් එහෙමයි... එක ප්‍රශ්නයක් වත් තේරෙන්නෙ නැ.. ප්‍රශ්න තේරෙන්න ස්කොලේ ආවයි අපි... ආවත් තේරෙන එකක්යැ.... එත් ටික වෙලාවක් යද්දි පහල වුනෙ නැතැයි මට ගණ දෙවි නුවණ ... මොකද ඔප්පු කරන්න දීල තිබුනු වායු නියම ටික ඔප්පු කරන හැටි සටහන් පොතේ තිබුනා කියල මට ලාවට වගේ මතකයක් තිබුනා... ගනන් ටික හදන්න බැරි උනත් ඔප්පු කිරීම් ටික කර ගත්තොත් කීයක් හරි ලැබෙයිනෙ... අනෙ ඇස් වහක් කට වහක් නෑ මම පොතෙ ෂෝක් එකට ලියල තියනව කොහොමද ඔප්පු කරන්නෙ කියලා.. මම අරුන් දෙන්න දිහ බැලුව.. උන් දෙන්න තරගෙට කොටු කපනවා.. මම හීමීට පොත පෙරල ගෙන ඉස්සරහින් තියගත්තා.. අරුන් දෙන්නටත් හීමීට කිව්ව.. දැන් තුන් දෙනාගෙම ෆොටො කොපි මැෂීන් වැඩ... හිටු කියලා ෆොටො කොපි ගහනවා... ඒත් කරුමෙක මහත කියන්නේ අපෙ සර් දැකලනේ අපි ෆොටො කොපි ගහනවා කියලා.. ඔන්න ඊ ලඟට තමයි කතාවේ හොදම හරිය...

"නැගිටනව ඔය අන්තිම පේලියේ ඉන්න තුන් දෙනාම.. තොපි හිතන් ඉන්නෙ මම තමුසෙලා කල දේ දක්කෙ නෑ කියලද... තුන් දෙනාම එනවා ඉස්සහට...." අපි තුන් දෙනා පිටි පස්ස බැලුව අපිට පිටි පස්සෙ පේලියක් තියනවාද කියලා.. ඒකත් දක්කෙ නැතැයි ... "මේ ඔයි තමුසෙලා තුන් දෙනටයි කිව්වේ..." ඒ වෙලාවෙ අපේ තරංගයා නැගිටලා අහපි... "සර් අපිටද කිව්වේ" " ඔව් ඔයි තමුසෙලා තුන් දෙනා තමයි..." දැන් ඉතින් මොනවා කරන්නද... අපේ CHEMISTRY සර්ට තරහා ගියාම වසවර්තී මාරයත් එයාට බයයි... අපි තුන් දෙනත් ගැහි ගැහී ගිය අපෙ සර් ගාවට... ගිය ගමන් කඩන් පැන්නේ නැතැයි ඇගට... "මෙහෙ දෙනව පොත... තමුසෙලා මොකක්ද මේ කරන නාඩගම.. ස්කොලේ එන්නේ නෑ.." අපේ පන්තියේ එවුනුත් තුශ්නිම්භුත වෙල අපි දිහා බලන් ඉන්නවා... එය දුටු කල අපේ ගුරු උත්තමයාගේ කෝපය දෙගුන තෙගුන වී ගිය සේක..."තමුසෙල මොනවද බලන් ඉන්නේ, පෙරහැරක් යනවද.. තමන්ගේ පාඩුවේ ඇගයීම කරනවා.." එහෙම කිව්ව විතරයි අපේ එවුන් ටික ආපහු සැරයක් මුන ඔබා ගත්තා පොත අතුලට... දැන් ආයෙත් දේශනව... "අම්මලගේ තාත්තලගෙ සල්ලි නාස්ති කරකර තමුසෙලා මොකක්ද කරන්න හිතන් ඉන්නේ... තව අවුරුදු දෙක තුනකින් තමුසෙලා තුන්දෙනා බෝක්කුවක් උඩ ඉදියි ගංජා සුරුට්ටුවකුත් උර උර.." අපේ තරංගයාගේ කට හොද නෑනේ.. ඌ කියපි.. "කොච්චර ආතල්ද සර් ඒක..." වෙලාවට සර්ට ඒක ඇහුනේ නෑ... ඇහුනා නම් තව ගිණි විජ්ජුම්බරයයි එතන... සර් කියනව අපිත් දොහොත් මුදුන් ගෙන අහන් ඉන්නවා... අන්තිමට සර් කිව්වේ "මේකට තමුසෙල තුන් දෙනාට ලකුනු නෑ.. තමුසෙලාට පුලුවන් නම් ෂයි තුනම හරි කරලා S-3ක් දාල පෙන්නනවා..." මොනවා වුනත් සර් අන්තිමට කිව්ව කතාව මගේ හිතට හුගාක් වැදුනා... සර් අපිව තුට්ටු දෙකේ කොලෙට දාලා නෙ කතා කලේ... මම හිතා ගත්තා S-3 නෙමෙයි ඊටවඩා වැඩි දෙයක් කරලා පෙන්නව කියලා.. මට වගේම අනිත් දෙන්නගේ හිත් වලත් ඒක තිබුනා.... ඒ චැලේන්ජ් එක නිසාම මහන්සිවෙලා වැඩ කලා... පලවෙනි සැරේම අපි සර්ගෙ චැලෙන්ජ් එක කැඩුවා.. C- 3ක් එක්ක මම කැම්පස් තෙරුනා.. අනිත් එවුන් දෙන්නට C-1 S-2 . මම හිතන් හිටිය පාඨමාලාව අපු නැති නිසා දෙවෙනි පාරත් කරලා අද මම ඉන්න UCSC එකට අවා.. අනිත් එවුන් දෙන්නත් තුන්වෙනි පාරත් කරලා පේරාදෙනියටයි මොරටුවටයි තෙරුනා.. අන්තිමට බලනකොට අපෙ ස්කොලෙ 2006 A/L බැච් එකෙන් පන්තියෙන්ම කැම්පස් තෙරිලා තිබුනේ අපි තුන් දෙනා විතරයි... කැම්පස් එන්න දවස් දෙක තුනකට කලින් මම ගියා ස්කොලෙට කියලා එන්න.. එදා මම අපෙ CHEMISTRY සර්ට වඳිද්දී අපේ CHEMISTRY සර්ගෙ ඇස් වල කඳුලු... ගහක් ගලක් වගේ හිටපු මනුස්සයාගේ ඇස් වල කඳුලු මොකද කියලා මට ඒ වෙලාවේ හිතා ගන්න බැරිඋනාඅන්තිමට සර් කිව්ව දෙයක් තම්යි "උඹ ඉන්න තැන දැකලා මට ඇත්තටම සතුටු පුතේ... දැන් උඹට කියලා ලස්සන ආනාගතයක් තියනවා....පුතේ මම එදා උඹට බැන්නෙ උඹව මානසිකව වට්ටන්න නෙමෙයි.. උඹව ඔතෙන්ට යවන්නයි කියලා.." ඒ වෙලාවෙ ඒක මට නොතේරුනත් පස්සේ මට තේරුනා සර් කිව්වෙ ඇත්ත කියලා.... කොච්චර බැන්නත් සර් අපිට කොච්චර ආදරේ ද කියලා අපිට එදා හිතුනා... එදා වසවර්තී මාරයා වගේ පෙනුනට හදවතින් ඒ මිනිස්සු අපෙ අනාගතේ ගැන හිතනව කියලා මට එදා තෙරුනා... සමහර විට අද මම මෙතන ඉන්න සර් මට දුන්නු චැලේන්ජ් එක නිසා වෙන්න ඇති....

ආදරයත් ජීවිතය වගේ.....


ආදරයත් ජීවිතය වගේ..... හැම වෙලාවෙම පහසුත් නෑ.... හැම වෙලාවෙම සතුට ගේන්නෙත් නෑ...... නමුත් අපි ජීවිතය නතර කරන්නෙත් නෑ....
ඉතින් ආදරය නතර කරන්නේ කොහොමද?....ජිවිතෙදි කවදාවත් ආදරය සැලසුම් කරන්න බෑ.....හේතුවක් නිසා ආදරය ඇතිවෙන්නෙත් නැහැ....ඒත් ආදරය හෑබෑවක් වුනාම එක තමයි ජීවිතයේ සැලැස්ම.....
මේ පුංචි සටහනත් එක්ක එක්තරා හැන්දැවක වුනු සිදුවීමක් ලියන්න මට හිතුනා ..... එදා බ්‍රහස්පතින්දා දවසක් වගෙ තමයි මට මතක..... අපේ කැන්ටිමට වෙලා මම පාර දිහා බලන් හිටියේ නිකමට වගේ..... හවසට සරසවි භූමිය කියන්නේ පෙම්වතුන්ගේ තෝතැන්නක්... එහෙම කිව්වට වරදවා හිතන්න එපා.... දකිහිප දෙනෙක් පිට්ටනිය ගාව තියන බංකුවකට වෙලා ඈත ක්ෂිතිය දිහා බලන් පෙම් බස් මුමුනද්දී තවත් පෙම්වතුන් අත් පටලාගෙන බස් නැවතුම් පොලට ඇදුනෙ නවාතැන් බලා යන්න වෙන්න ඇති.... ඔහොම ඉන්න කොට ඔය පෙම්වතුන් අතරින් එක්තරා විශේෂ දෙන්නෙක් දෙසට මගෙ ඇහ ගියෙ නිකමට වගේ... ඇත්තටම ඒ දෙදෙනා හුගාක් විශේෂිතයි.... මොකද ඒ ඔවුන් දෙදෙනාම අන්ධයි....ඈතට උන් දෙන්න අන්ධයි කියල පේන්නේ නෑ..මළ හිරු බැස යන යාමයක් වුනත් ටිකක් විතර අව්ව තිබුනා... කුඩයක් ඉහලගෙන ඒ දෙන්න අවෙ අපේ කැන්ටිමට... ඒ කොල්ලට කෙල්ලට වඩා ටිකක් පේනවද නැත්නම් ඒ කොල්ල මීට කලින් අපේ කැන්ටිමට ඇවිත් තියනවද කියලා මට හිතුනේ ඒ ගෑනු ලමයගෙ අතින් අල්ලගෙන එක්කාගෙන UCSC ගැන විස්තර කිය කිය ආවේ පිරිමි ලමයා නිසා.... උන් දෙන්නට නොපෙනුනාට ඇත්තටම උන් දෙන්න හොදට ගැලපෙනවා... ඒත් දෙවියො කාටවත් හැමදේම දීල නෑ... මොකක් හරි අඩුවක් කරලා තියනවා කියලා මට හොදටම තේරුනේ උන් දෙන්නා දකිද්දී....කොහොම කොහොම හරි උන් දෙන්න ඇවිත් ඉවෙන් වගේ කවුරුවත් නැති මේසයක් හොයා ගත්තා... ඒ ලඟ තිබුනු පුටුවක තමන්ගේ අහිංසක පෙම්වතිය වාඩි කල ඒ අන්ධ පෙම්වතා ඊ ලගට කැන්ටිමෙන් බනිස් ගෙඩියකුයි සිසිල් බීම බෝතලකුයි ගෙනාවෙ බොහොම සතුටින් වගේ.... එක බනිස් ගෙඩිය දෙකට කඩන් කන ගමන් උන් දෙන්න මොන මොනවදො කුටු කුටු ගෑවා... හීනියට හිනා වුනා... සමහර විට ඒ උන් දෙන්නගෙ හීනයක් ගැන වෙන්න ඇති.....කොල්ලා මොනවදො කෙල්ලගේ කණට ලං කරලා කිව්වා..කෙල්ල ලැජ්ජාවෙන් වගේ කොල්ලගෙ දකුණු අතට හීමිට පාරක් ගැහුවා..කොල්ලා මොකක් හරි නොහොබිනා විහිලුව්ක් කරන්න ඇති... හැබැයි ඒ තරහට නම් නෙමෙයි... ආදරේට... බීම එකත් බීල ඉවර වෙලා උන් දෙන්න උන්ගේ පාඩුවේ බස් නැවතුම වෙත ඇදුනෙ තමන්ගෙ නවාතැන් වෙත යන්න වෙන්න ඇති....
උන් දෙන්න නොපෙනී යන තුරුම මම උන් දෙන්න දිහා බලන් හිටියේ බොහොම ආසවෙන්....උන් දෙන්න වෙන කාටවත් විශෙෂ දෙන්නෙක් නොවුනත් මට උන් දෙන්න විශේෂ වුනේ ඇයි කියල මම දන්නේ නෑ... එත් එක දෙයක් නම් මට හිතුනා... ලෝකෙම පේන්නෙ නැති වුනත් උන් දෙන්න කොච්චර සතුටින් ඉන්නවද...උන් දෙන්න කැමති වෙලා තියෙන්නෙ උන්දෙන්නගෙ රුපවලට නෙමෙයි.. උන් ගෙ අහිංසක හිත් වලට උන්ගෙ අහිංසක බලාපොරොත්තුවලට.... එකයි හෑබෑ ආදරය කියලා මට හිතුනා... කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක් ගැන හරි කෙල්ලෙක්ට කොල්ලෙක් ගැන හරි මුලින්ම හැගීමක් අති වෙන්නේ උන්ගෙ රුපේ දැකලා... පස්සේ තමයි ඒක එක එක ඒවාට විහිදිලා යන්නේ...
මම කොච්චර දුරට හරිද කියන්න මම දන්නෙ නෑ... ඒත් මට හිතෙන්නෙ එහෙමයි.... ඒත් උන් දෙන්න කවදාවත් උන් දෙන්න දැකලා නැතුව ඇති... ඒත් උන් උන්ගේ අහිංසක හිත් දැකලා ඇති...
එහෙම ඇති වුනු ආදරයක් කවදවත් නැතිවෙන්නේ නෑ කියලා මට හිතුනා.... රුපෙට ආදරයක් ඇති වුනා නම් ඒ ආදරෙ කවදා හරි දවසක නැතිවෙන්න පුලුවන්... එත් අදහස් වලට ගතිගුණ වලට ඇතිවෙන ආදරය නම් කවදවත් නැතිවෙන්නේ නැති නිසා.....

දෙනෙත් අඳ වුවද
දකිමි මා ඔබව
හිත් මල තුලින් මගේ......
හඳුනා ගත හැකිය නුඹව මාහට
නැහැයට දැනෙනා ඒ ආත්මීය සුවඳින්......
දැනෙයි මේ හිත්මලට
නුඹෙ සිතේ ඇති අහිංසක පැතුම් පොඳ......
හිඳින්නම් මා හෙවනැල්ලක් වී
නුඹ ලගින්ම සසර වසන තුරුම .......

Thursday, October 15, 2009

ඉටු ( නො )වේද මේ ආදරණීය පැතුම.......



අහිංසක සිනහවත්
කාන්තිමත් නෙත් සඟලත්
අතර අතරමං වෙලා
නෙතින් නෙත බලා
සිතින් දොඩමලු වෙලා
හිරු සයුර සිප ගනිද්දී 
නුඹේ ළය මඩලට තුරුල් වෙලා
උනුසුම් හාදුවකින්
නුඹේ ඔය සියුමැලි කම්මුල් තෙමන 
සොඳුරු වස්සානය හීනයක්ම පමනක් වේද මට.......


Tuesday, October 13, 2009

මතකයක් පමණක් වු අතීතයට...........




ආදරේ වෙලාවකට හුගාක් සුන්දරයි.... තව වෙලාවක හිතට මහා බරක් වගේම දුක හිතෙන කාරණයක් වෙනවා.... මම කිව්ව දේ හරිද කියල කියන්න මම දන්නෙ නැ........විරහවත් ඒ වගෙ.... සමහරු කියනවා ආදරේට වඩා විරහව සුන්දරයි කියලා........... විඳින්න පුලුවන් කියලා....... එකේ ඈත්තක් වගෙම නැත්තකුත් තියනවා.... ඒ මොනව වුනත් ජිවිතේ කියන්නෙ විඳින්න ඕන දෙයක් මිස විඳවන්න ඕන දෙයක් නම් නෙමෙයි..............

මේ ආදරණීය සටහනට ගැබ් වෙලා තියෙන්නේ මගෙ අත්දැකීමක්ද කියල මේ ජිවිතේට හුගාක් ලගින් ඉන්න කෙනෙක් මගෙන් ඈහුවා.......... ඒත් මේ නම් මගේ අත්දැකීමක් නම් නෙමෙයි..... මගේ යාලුවෙක්ගේ අත්දැකීමක් තමයි මේ නිසදැසට ගැබ් වෙලා තියෙන්නේ......


හිරි පොද වැස්සට තෙමි තෙමි
එක කුඩයක් යටට වෙලා
හීතලට නුඹට තුරුල් වෙලා
නුඹේ ඔය හිනාවත් එක්ක
නොපෙනෙන අනාගතයක් ගැන
හීන මව මවා 
කෙලවරක් නොපෙනෙන වීදියක් දිගේ
විසල් තුරු යටින් 
ගිය ඒ සුන්දර දවස්
හිරු දුටු පිණි බිඳුවක් සේ
බොදව ගියත් 
ඒ ආදරණීය අතීතයට
තාමත් ආදරෙයි මම
මගෙන් වෙන්ව ගියත්.............

Thursday, August 6, 2009

(අ)හිමි නුඹ නමින්....


නිදන්නට මට නොදෙන
ඔය සුපෙම් නෙත් දෙකට
සහස් කවි පබඳිමින්
කොතෙක් ඉන්නද මෙලෙස......
ලබන්නට පින් නොමැත
රැදෙන්නට තව නොහැක
එත් ඔය නෙත් දෙකෙන්
ඉවත යන්නෙ කොහොම...........
ඉතින් පවසමි සිතින්
මතු උපදින භවයක් පාසාම
නුඹව සොයා සසර සරන්නට
වරම් ලැබෙන්නට කියා......

Tuesday, July 28, 2009

මතක පොරොන්දුව




කාලෙ ගත වෙන්නෙ හරිම ඉක්මනින්. මගෙ පලවෙනි බ්ලොග් එක ලියල හුගක් කාලයක් ගතවුනත් මටනම් ඒ සිදුවීම අද ඊයෙ වගේ..ඊලඟ බ්ලොග් එක ලියන්නෙ කවදද කියලා.. එත් එකට වෙලාවක් හොයා ගන්න මම වින්ද දුකක්.මොකද අපේ exam ආවනෙ. exam සම්පූර්නයෙන්ම ඉවර නොවුනත් මගෙ දෙවනි බ්ලොග් එක ලියන්න වෙලාවක් හදා ගත්ත කොහොම හරි.

පලවෙනි බ්ලොග් එකෙන් මම පොරොන්දු වුනා මම මගේ බ්ලොග් එකට "මතක මන්දිර" කියල නම දැම්මෙ ඇයි කියලා කියනවා කියලා.. අන්න ඒ පොරොන්දුව ඉටු කරන්නයි මම මුලින්ම හිතුවෙ. ඒත් කාට හරි හිතෙන්න පුලුවන් " උඹට හොද හින්දනෙ උඹ ඒ නම දෙම්මෙ, ඉතින් අපිට මොකටද ඒ ගැන කියල. එක අතකින් බලනකොට ඒකත් සාධාරණ කතාවක්... ඒ වුනාට මම දෙයක් පොරොන්දු වුනානෙ.. 

හැමෝගෙම ජීවිත වල සුන්දර වගේම අසුන්දරත් මතක් කරන්න අකමැතිම වගේම හැම තිස්සෙම මතක් කර කර ඉන්න කැමති මතකයනුත් තියනවා.හැබැයි ඒ හැම මතකයක්ම අපේ ජීවිත්වලට අත්දැකීමක් වෙලා තියනව කියලා මම කිව්වොත් සමහරු එක පිලි නොගනීවි..හැබැයි පුතේ එදා අපි අත්වින්ද ඒ අත්දකීම අද මතකයක් වුනත් එදා අත්වින්ද දේ හින්දයි අද අපි යම් තැනක ඉන්නවානම් ඉන්නෙ.හැබැයි තැන හොද වෙන්නත් පුලුවන් නරක වෙන්නත් පුලුවන්.ඒක තීරනය වෙන්නෙ අපි මුහුන දෙන අත්දැකීම් මත තමයි..අපෙ ජීවිත වල තියන අමිහිරි මතකයන් ටික අමතක කරලා දාන්න පුලුවන් නම් කොච්චර හොදද කියලා අපි හැමොටම හිතුනු වාර නම් අනන්තයි. ඒත් එක කරන්න බැ. හොද වුනත් නරක වුනත් මතකයන් අපේ හිතේ තැම්පත් වෙනව. කාලයක් ගතවෙනකොට ඒවා අමතක වෙන්න පුලුවන් වුනත් හිතට කාවැදුනු මතකයන් නම් අමතක කරන්න අමාරුයි.හැමෝගෙම හිත් සුන්දර මතකයන් වගේම අමතක කරන්න බැරි මතකයනුත් පිරිලා .

කවුරු හරි තමන්ගේ බ්ලොග් එකේ මොකක් හරි රසබර සිදුවීමක් ලියලා තියනවා නම් ඒක ලියපු කෙනාගේ මතකයේ රැදුනු මතකයක්..අන්න ඒ වගේ ජීවිතේට ඇතුවත් බැරි නැතුවත් බැරි මතකයන් නිසා තමයි මම මගෙ බ්ලොග් එකට මතක මන්දිර කියල නම තිව්වේ. මගෙ හිතේ රැදුනු මතකයන් පිරුනු සොඳුරු තැනක් තමයි "මතක මන්දිර "කියන්නෙ.

Friday, July 3, 2009

සිහිනය....


ලස්සනට ලියන්නට මට පුලුවන්ද කියල දන්නෙ නැති වුනත් මගෙ හිතේ පුංචි හීනයක් තිබුනා හුගාක් කාලෙක ඉදන්.එක ඉටු කරගන්න මම කල උත්සහය මම විතරයි දන්නෙ .කොහොම කොහොම හරි අන්තිමට මගෙ ඒ පුංචි හීනේ අද ඉටු වුනා.ඒ පුංචි හීනේ තමයි මගෙම කියලා බ්ලොග් එකක් ලියන එක.හුගාක් සතුටුයි අද මට.


ඒ සතුටත් එක්ක මම පලවෙනි බ්ලොග් එක ලියන්න යනකොට,මට අතිතයේ දවස සිදුවුන පුංචි දෙයක් මතක් වුනා.ඒක මගෙ පලමු බ්ලොග් එක විදියට එක ලියන්න මම හිතුවා.කැම්පස් එන්න ටික දවසකට කලින් මම මගෙ කාමරෙ අස් කරකොට පොඩිවුනකොලයක් මගෙ ඇද පල්ලෙ තිබිලා හමුවුනා එකේ තිබුන පුංචි නිසදැසක් මෙන්න මෙහෙම





''පෙණ පිඩු නංවමින් ගලා යන
ජීවිත ගංඟාවේ
එක්තරා ගිම්හාන ඍතුවක
එක නිමේෂයක ඔබ මම හමුවුනි.....
ගහ කොල මලානිකව
සුසුම් හෙලද්දී .........
බොල් පොලව කර්කෂව ඉරිතැලී යද්දී
ඔබ තුහින මල් වැස්සක් වී
මගේ ජීවිත ගංඟාවට වැටුනා නොවෙද.........
ඔබේම වු ආදරයේ ස්නේහයේ තුහින මල් වැස්සෙන්
වේලී හිදී යමින් තිබු මගේ ජීවිතය
පිරි ඉතිරී පිටර ගැලු බව ඔබට මතකද..........
ඒ වසත් සමය අපේම නොවෙද
ගෙවී ගිය ඒ වසත් සමය වෙනුවෙන් මෙසේ පවසමි.........
ඔබෙන් ලද ඒ පිවිතුරු ආදරය ලැබ
ගලායන ගංඟාවකි මා....
ඔබ නමින් ඔබ වෙනුවෙන් පේවී
ඔබේ පහසේ ලැගුම් ගැනී මට නොහැක මට
මන්දයත් මා කවරදාක හෝ හිමිවන්නේ
අතොරක් නොමැතිවු සප්ත මහා සාගරයට බැවිනි...
ඔබෙන් ලද ඒ සුසුම් පැන් පොද
සප්ත මහා සාගරයේ ජල කඳට වඩා අගනේ බැව් සැබැවකි....
නමුදු මා ගලායන ගංඟාවකි......''


ඔන්න ඔය නිසැදැස තමයි ඒ පුංචි කොල කෑල්ලෙ තිබුනෙ.ජීවිතෙ තනිකමක් දැනුනු වෙලවක මම ලිව්ව අහිංසක සටහනක්.ඉතින් මගෙ බ්ලොග් එක නිසැදැස ලස්සනද කැතද කියල මම දන්නෙ නැ ඒක ඔයාලයි දන්නෙ.ඉතින් මගේ බ්ලොග් එකෙ හොද නරක කියල මට එවන්න.මගෙ බ්ලොග් එකට මතක මන්දිර කියල නම දැම්මෙ ඈයි කියලා ඊලග බ්ලොග් එකෙන් මම කියන්නම්.