මතක මන්දිර

නුඹලා මට එපා විය... මා විසින් නුඹට මා එපාකරවීය.. නුඹට මා එපාකර වුයේ තවත් රිදවිය නොහැකි නිසාය... නෙතේ කඳුලු දැකිය නොහැකි නිසාය... නුඹලා මට එපා වුයේ නුඹලා කල කී දෑ නිසාය... කෙනෙකුගේ ආත්මය මරා දැමු නිසාය... නුඹත් නුඹලාත් මා ලඟට ගත්තා වැඩිය... ආදරේ කලා වැඩිය.. ඉවසුවා වැඩිය... එතරම් රිදුනේ ඒ නිසාය.. සිතුවේ එක් දෙයකි...නමුදු සිදුවුයේ නොසිතු දෙයකි... කල දෙයක් නොමැති තැන මා විසින් නුඹත් නුඹලාත් එලවා දැමුවෙහිය.. ඒ මටද නුඹටත් නුඹලාටත් විඳවන්න නොහැකි නිසාය.. නුඹලා නොවිදෙව්වාට මගේ ආත්මය හා නුඹත් ඒ දුක විදෙව්වෙහිය... නමුදු නුඹ නොමැති තැන තනිවු මාගේ ආත්මය නුඹලා විසින් අමු අමුවේ මරා දැමුවෙහිය... සැබවින්ම මට නුඹ ගැන දුකය... නුඹලා ගැන හිතන විට මට මං ගැන දුකය... තව දිනකින් නැවත මා නුඹත් නුඹලාත් සමග දොඩමලුවනු ඇත ... සිනා සෙනු ඇත... නුඹ කෙසේ වෙතත් නුඹලාද කිසිවක් නොවු අයුරින් මා සමග සිටිනු ඇත... දොඩමලුවනු ඇත ... සිනා සෙනු ඇත... නමුදු එදිනට නුඹ හෝ නුඹලා අසල සිටින්නේ පෙර සිටි මා නොවන බව නුඹලාට වැටහෙනු ඇත... මන්දයත් නුඹලා විසින්ම මරා දැමු පෙර සිටි මාගේ ආත්මයට නැවත පණ දිය නොහැකි නිසාවෙනි.......

ලසොවින් බර නුවන් අගින් දඟකාර ලෙස ගලනා කඳුලු බිඳුවේ... නුඹවත් කියාපන් මට... "ජීවිතය නම් කිමැයි කියා" මගේ සුසුමට පණ පොවන මගේ තනියට තනි මකන දගකාර ලෙස ගලනා කඳුලු බිඳුවේ....... ජීවිතය නම් වු වන්නි වනාන්තරයේ තනිවු මොහොතක නුඹම නොවෙද රූරා වැටුනේ මගේ දෙකොපුලට.... හෙමිහිට කණට කොඳුරා කී ඒ රහස දිරියක් වුනා යන්නට ඉදිරියට... දගකාර ලෙස ගලනා කඳුලු බිඳුවේ.... නුඹවත් කියාපන් මට ජිවිතය හමුවේ මා තනිවී නොමැති බව.... රෑ සීත යාමයේ ඔච්චමට හිනාවෙන තරුකැට අතර... හිත පාරාගෙන මා අතරමං වු බව නුඹට හැඟුනාද.... හද කොනෙක නුඹ සිටි නිසාම දෙනෙතින් ගලා විත් මා සිප ගත් නුඹ හැමදාම මා ලගින් ඉන්නවා නේද... කියාපන් මට.... නුඹ මා හදවතේම රදවා ගන්නවා මිස කුමක් කරම්ද... මගේම දයාබර කදුලු බිඳුවේ කියාපන් මට....

තුන් සිතම සතපවන ගීතයේ පද අතර එකම එක තනුව වී මා නැලවුනු කලෙක අස්වැසිල්ලක් වූ සබඳ, නැත මා අබියස...... අරුත් බර පද අතර මිමිනු සුමුදු ජිවිතය පදරුත් සුන් වු විලස තනිව වැලපෙයි නිබඳ..... හැඩ වැඩ දමා වත්තම් කර ගත්කවි පද ගයන්නට මොහොතකට පෙර උදුරා ගත් නිසාම නොගැයු ඒ ගීතයම සිහිනයක් වුනා මට හැමදාම....

ඔබ කවුරුන්ද? වටහා ගත නොහැක මට..... රෑ පුරා නිදි මරා ඔබ ගැනම සිතුමුත් වටහා ගත නොහැක මට..... නෙතු අද්දර දඟ කරන ඔබේ රුව විටක සිත පෙලන හැටි විටක සිත නිවන හැටි අරුමයකි වටහා ගත නොහැක මට... කියා දුන මැනවි ඔබ කවුරුන්ද?

පෙනෙන දුර ඈත සිත ඔහේ වල්මත්ව සැරිසරන විට සිනාසෙන්න නොහැක මට.... එක තැන රඳවා ගත නොහැකිවු නියාවෙන් දෙනුවන් තෙමන විට සිනාසෙන්න නොහැක මට..... ලතැවුල් පිරි ලොවක සැම විටම අතරමං කරන විට සිනා සෙන්න නොහැක මට.... සැසදිල නොමැති ජිවිතය උමතුවෙන් යන විට සිනා සෙන්න නොහැක මට..... මෙතුවක් කාලයක් නුඹ මා අසරණ කල තරමට අනාගතයදී වත් සිනා සෙන්න (නො )හැකිද මට.......

පෙරුම් පුරා දැක ගත් වසන්තය නුඹව වී ගලපා ගත්... කවියක පද වැල් අතරට තනුව නුඹම වුනි... වත්තම් කරගත් පද වැල් අතරට එලි වැටක් වී නැලවුනු කාලෙක මිහිර නුඹම වුනි... ජිවිතේ ලද මිහිරිම සුවය විදින විට ජීවිතය ලග හුස්ම නුඹම වුනි... සොඳුරු මතක ඉතිරිකල අතිතය ද නුඹම වුනි....

උඹත් එක්ක මම හිටියත් උඹේ කතා මම ඇහුවත් මගේ හිතේ තියන සැකේ නැති වෙන්නේ නෑ.... කොච්චර ඉන්නට හැදුවත් රණ්ඩු වෙනවා හැමදාමත් මගේ නෙතින් වැටෙන කඳුලු නුඹ දැකලා නෑ.... කොච්චර මම කතා කලත් කොච්චර මම හිනා වුනත් හිතේ තියන වේදනාව තුනී වෙන්නේ නෑ.... උඹ කොච්චර ලඟ හිටියත් උඹ මට මොනවා දුන්නත් උඹයි මායි කවදාවත් එකතු වෙන්නේ නෑ.... මම මේ මොනවා කිව්වත් මම මොන කවි පද ලිව්වත් උඹට තියන ආදරේ නම් අඩු වෙන්නේ නෑ....